بازتاب تصويری در پنجره‎ی قطار
درباره‌ی ياسوناری كاواباتا

اگرچه رمان و داستان کوتاه يک ژانر عموما اروپايی است اما در مسير تاريخ ادبيات، برخی از فرهنگ‎ها آن چنان اين نوع هنری را بومی کرده و به اوج رسانده‎اند که اسلاف غربی خود را به حيرت واداشته‎اند. از اين دسته، خوانندگان ايرانی با آثار نويسندگان آمريکای لاتين و بزرگان آن مانند «خوان رولفو»، «گابريل گارسيا مارکز»، «ماريو بارگاس يوسا» و «کارلوس فوئنتس» آشنا هستند. اما اين آشنايی در مورد نويسندگان ژاپنی بسيار کمتر است. نويسندگانی که از نظر ادبی به هيچ عنوان از نويسندگان نامبرده کمتر نيستند و از برخی جهات از همگنان غربی و آمريکای لاتينی خود جلوترند. «ريونوسوکه آکوتاگاوا»(خالق داستان راشومون)، «اوسامو دازايي»، «يوکيو ميشيما» و «ياسوناری کاواباتا» چهار نويسنده بزرگ و کلاسيک ژاپنی هستند که جهان ادبيات را تکان داده‎اند. اما از آن جايی که متاسفانه مترجمين و فعالان ادبی در ايران، بيشتر نگاه به و اروپا و آمريکا دارند، اين نويسندگان در بيشتر موارد از چشم آنان پنهان مانده است. در حالی که محافل ادبی در مغرب زمين نيز به بزرگی اين نويسندگان اذعان دارند. از ميان اين نويسندگان بزرگ ژاپني، اين کاواباتا بود که با گرفتن جايزه ادبی نوبل در سال 1968 جهان ادبيات را متوجه حرکت رو به رشد ادبيات ژاپن کرد. مطلب زير را برادرم حسين شاهسواری تهيه کرده است که می‌نويسد و ترجمه می‌کند. [متن کامل]




صفحه‌ی قبل | صفحه‌ی بعد

طراحان :پشتیبانی
آرش خاکپور :طراحی
آیدین نصیری :اجرا
بازنشر کاغذیِ یادداشت‌های خوابگرد، بی اجازه، و بازنشر الکترونیکی ِ بی لینک روا نیست.